Na onze aanmelding volgde een telefonisch intakegesprek en een vragenuurtje. Dat was een heel fijn en informatief gesprek, waarin we veel leerden over (lab)beagles. Ook kregen we leestips om ons goed voor te bereiden. Daarna kwam Gerrit van Shhh bij ons thuis kijken of huis en tuin écht beagle-proof waren. Na zijn goedkeuring ging het ineens snel.
We namen contact op met het gastgezin, regelden alles via Shhh en mochten Palermo ontmoeten. We werden warm ontvangen – met koffie en liefdevolle uitleg. Palermo liet zich knuffelen en ging met ons mee, van Friesland naar Limburg. De autorit was spannend voor haar: angstig en misselijk. Thuis heeft ze vooral veel geslapen. Alles was nieuw: een ander huis, andere mensen, geen hondenmaatje meer zoals in het gastgezin.
De eerste weken waren intens. Palermo was nerveus en snel overprikkeld – en dat is soms nog steeds zo. Goed observeren, veel rust, geduld, liefde en gezonde beloningen zijn écht nodig. Iedere dag is anders. Nu, bijna acht weken later, zien we langzaam vooruitgang: twee stappen vooruit, soms weer één terug. Maar ze mag steeds meer zichzelf worden.
Wandelen vindt ze heerlijk. Mensen benadert ze vriendelijk en met andere honden maakt ze haar eigen keuzes. Waar ze eerst drie rustplekken nodig had, zijn dat er nu twee: een eigen stoel en een bench met een fijn mandje. Vanbinnen is Palermo nog steeds nerveus – dat zie je niet altijd aan haar buitenkant. Ze is een krachtig moedertje dat veel heeft meegemaakt.
Voeding blijft een aandachtspunt: ze eet bijna alles, maar verdraagt niet alles. En toch… haar dankbaarheid laat ze duidelijk zien. Tijdens het knuffelen en spelen wiebelt haar staartje en verschijnt er een “lach” waarbij ze haar tandjes laat zien. We zijn dankbaar dat Palermo – onze Mo – bij ons zichzelf mag worden.
